Հովհանես Թումանյան այս գրվացքի մեջ ասում է որ մարդիք առարկայի և մարդու, միայն տեսքն ու ձեվնեն նայում և իր հոգին չեն նայում։

Նա մի քանիհատ օրինակներ է բերել այս գրվացքում ու միհատ այդ լավ օրինակներից դահլիճն ու թատրոնն է։ Նա ասում է երբ մարդիք գնում են թատրոն դիտելու առաջ նայում են այդ դահլիճ ին, այդ շենքին և իրենց մեջ ասում են սա ինչ լավ թատրոնա որ այս պես լավ ու շքեղ տեղ է բեմադրվում, բայց երբ գնան մի օտար տեղ և եթե այդ դահլիճի վիճակ այդ քանել լավ չլինի մարդիք կարցումեն և իրենց մեջ ասում են որ այս թատրոն լավ չի բեմադրվի որ եսպես անհարմար տեղ է բեմադրվում և այստեղից սկսվում է վատ մծատմունքներ սկսվի։ Բայց Հովհանես Թումանյան իր գրացքի մեջ ասում է որ չեպետքա ետպես մտացել և տեսքի վրայով վճիռ կայացնեն և այլ պետք է գնալ նստել, ծրագիր նայել և երբ ավարտվեց նոր մեր կարցիք հայտնել։