հեղափոխության օրերին Ֆռանսեան գյուղատնտեսության երկիր էր։ գյուղացիներ հողազուրկ էին և ավատիրոջին թանգ գնով հարկ էին վճարում։ Ծանր վիճակեր հատկապես արդյունա բերության մեջ։ Պետություն մենաշնորհներ և արտոնություններ էր վճարում առանձին ձեռներեցներին բայց մնացորդին զրկումեր ազատ գործելու հնարավորություն։ Վերնախավը հոգևորությունը և ազնավականությունը, ամեն գործ անումեր իր արտոնություններ պահպանելու համար։ Նրանք չէին վճարում հարկեր, ապրում էին անհոգ ու շվայդ կեանքում։ Իշխող վերնախի ժամանակ մտայնություն և գործելակերպ ձևակերպել է ԼուիXV: Ստեղծված վիճակից դժգոհ էին Ֆռանսիայի հասարակություն երորդ դասը։ Գեուղացիներնեին ստեղծում նյութական բարիքներ, սակայն պետության գործերի մեջ ոչմի մասնակցություն չունէին։ 1789թ․ մայիսին վերսալում նշանավորվեց հեղափողական սկիզբը։ Արքան այդ համաժողովից պահանջեց նոր հարկեր։ Դրան ընդդիմացան երորդ դասի պատկամավորները, որոնց օգնեց նաև հոգեվորական և ազնավական պատգամավորների մի մաս։ ընդդիմադիր ուժեր իրենց մեջ Ազգային ժողով կազմեցին։ Նրանք արտահայտեցին որ մենակ նրանք են արտահայտում Ֆրանսիական ազգի հավաքական կամք։ Սակայն պետություն չհաշտվեց այդ ստեղծված վիճակից։ Սակայն 1789 թ․ հուլիսի 14- ին Փարիզում գրավոց բաստիլ ամրոց։ Սարսափած ազնվականություն հեռանում եր երկրից։ Հեղափողության պաշտպանելու նպատակով կազմվեց ազգային գվարդիան։ 1989թ․ սահմանադիր ժողով ընդունեց մարդու և քաղաքացու իրավունքների հռչակագիր։ Դա այդ շրջանի միհատ կարեվորագույն փաստաթղթերից։ Իշխանության գերագոյն աղբյուր եր ճանանչվում ոչ միայն արքան այլ, ազգի հավաքական կամք։ Սակայն 1791թ․ երկիր հռչակվեց սահմանադրական միապետություն։ Սակայն արքայի իրավունք ներ սահմանափակվում էին սահմանադրության։