Պարը լեզու է օրինակ երաժշտական լեզուն կամ ճարտարապետական լեզուն և այլն։ Լեզուն կապ ստեղծելու մի ջանապարհ է, որը փոխանցում է մեր ազգային բնավորություն, ոգին և այլ։ Մեր պարուսույցներ ազգային բուն պարը չիմանալով զբաղվումեն ժողովրդական պարերի հորինելով։ Հունգարեաում մեծագույն մի մարդ Զոլդան Կոդայը նախորդ դարա սկզբում հայտարարեց թէ իրենց համար շատ կարեվոր է որ ով է մանկապարտեզի դասատուն քան օպեռաի գլխավոր դիրիժորը։ Կոմիտաս, որ անժխտելիօրեն մեր ժողովրդի ոգու ամենահարազատ թարգմանն է, հայ մանկան դաստիարակության առաջնային պայման համարեց պար։ մեր Հայերի երգ միաձայն է ոջ բազմաձայն։ Երեխաին դժվար է սովորեցնել ճիշտ մտածել քան ճիշտ պարել բայց ճիշտ մտացել հենձ նոյն ճիշտ պարելն է։ պարը ենթագիտակցորեն, առանց ճիգի տիրանում է երեխային և դաստիարակում համապատասխան հոգի, մտածողություն, վարք, բնավորություն, պարը դա անում է աննկատ ու հեշտ, հաճելի ձևով: Մեր հարազատ պար մուտք կգործի դպրոցներում և կապրի իր հարազատ տան և կմնա մերմանուկների մտքում և սրտում։  Մեր ռազմական պարերը այնպիսի ոգի և ուժ են ներարկում, այնպիսի հզոր էներգիա են տալիս մամնին, մտքին, ոգուն, որ հազար անգամ արդյունավետ են, քան ապագա զինվորներին ուղղված հայրենասիրական ճառերը: